Edward Gierek zadłużył Polskę na Zachodzie i przegrał. To fakt, nie legenda. Z niespełna miliarda dolarów na starcie dekady zrobiło się około 25 miliardów w 1980 roku. Rok później państwo powiedziało wierzycielom: nie spłacimy. Półki świeciły pustkami, kolejki stały od świtu, a kraj wszedł w stan wojenny. Komuna umiała zmarnować nawet cudzy pieniądz.
Tyle że Gierek, odchodząc, zostawiał coś, co dało się dotknąć. Hutę Katowice. Fabryki samochodów. Osiedla z wielkiej płyty, w których do dziś mieszkają miliony. Rafinerie, kopalnie, drogi, porty, linie energetyczne. Budował źle, na kredyt, bez rachunku ekonomicznego i z partyjną butą. Budował jednak w Polsce i dla Polski. Potem ten majątek rozkradziono, sprywatyzowano i częściowo położono. Ale był.
A Tusk?
Pierwsza kadencja: dług publiczny z okolic 530 miliardów złotych w 2007 roku do ponad 800 miliardów pod koniec rządów. Progi ostrożnościowe zawieszane, gdy zaczynały przeszkadzać. OFE rozmontowane tak, żeby papierowo zejść z procentu PKB. Druga kadencja, ta po 2023 roku, idzie już innym tempem. Strategia długu samego rządu mówi wprost: ze niespełna 1,4 biliona na koniec 2023 roku zobowiązania Skarbu Państwa mają przebić 2,5 biliona przed końcem tej kadencji. Miliard dziennie to nie mem z internetu. To arytmetyka, którą Ministerstwo Finansów samo wpisuje w dokumenty.
I co za te pieniądze stoi?
Nie huta. Nie stocznia. Nie elektrownia, która odda prąd za dziesięć lat. Stoi aparat. Stoją urzędy, które mnożą się szybciej niż dzieci. Stoją zasiłki rozdawane tak, żeby kupić spokój na jedną kadencję. Stoi migracja, której nikt nie przegłosował, a którą każdy widzi na ulicy. Stoją składki, podatki i opłaty, które rosną „dla dobra klimatu”, „dla bezpieczeństwa”, „dla Europy”. Stoi Unia, która polski dług lubi, dopóki Warszawa nie podnosi głosu.
Gierek brał dolary i stawiał piece. Tusk bierze złotówki waszych dzieci i stawia narrację. Różnica jest psychologiczna, nie tylko księgowa. Tamten system kłamał, że buduje socjalizm. Ten mówi, że nie ma alternatywy. I liczy, że ludzie zmęczeni cenami, ratami i wiadomościami przestaną pytać, kto to podpisuje.
Bo dług nie jest abstrakcją. Dług to przyszły podatek. To wyższa rata. To emerytura, która wystarczy na tydzień. To decyzja, której nie podejmiecie wy, tylko urząd skarbowy i bank centralny, kiedy przyjdzie płacić odsetki. Gierek doprowadził kraj do niewypłacalności i dostał za to infamię. Dzisiejsi robią to samo w garniturze, z uśmiechem i z unijną flagą w tle, i chcą, żebyście nazwali to odpowiedzialnością.
Nie nazywajcie. Policzcie. Gierek zostawił stal i beton. Po Tusku zostaje podpis na wekslu i puste hasło, że „jakoś to będzie”. Jakoś to będzie. Na was.
Jeśli ten tekst was zdenerwował, to dobrze. Zdenerwowanie jest tańsze niż milczenie. Polubcie. Udostępnijcie dalej. Niech dotrze tam, gdzie telewizja już nie dociera.
#Polska, #DługPubliczny, #Tusk, #Gospodarka, #Polityka
Opracowanie: Udostepnijto.pl
Źródła: zadłużenie zagraniczne PRL 1970–1980 (ok. 1,1 mld USD do ok. 24–25 mld USD, niewypłacalność 1981) — opracowania historyczne i Wikipedia na podstawie danych MF/GUS; dług sektora finansów publicznych 2007–2015 — dane Ministerstwa Finansów i Eurostatu; strategia zarządzania długiem 2025–2029 oraz raporty roczne długu publicznego — Ministerstwo Finansów; szacunki przyrostu zadłużenia Skarbu Państwa po 2023 — money.pl za strategią MF; relacja długu do PKB — MFW, Fiscal Monitor / WEO.
