Nawrocki przerwał milczenie, a Tusk już robi z krwi politykę.

W dwa dni polska szkoła przestała być miejscem, do którego rodzic odprowadza dziecko bez lęku. W Ostrołęce dziewiętnastolatek z nożem ranił dziewięć osób, uczniów, nauczycieli i ludzi w pobliskim parku. W plecaku miał ładunek, który według prokuratury prawie został odpalony. Dzień później, pod Wyszkowem, piętnastolatek w kasku z kamerką wtargnął do szkoły podstawowej w Leszczydole-Nowinach. Zabił woźną. Zranił nauczycielkę. Dyrektor musiał sam go obezwładnić. Napastnik chciał to filmować.

Prezydent Karol Nawrocki zabrał głos dopiero wtedy, gdy rząd już zdążył podpiąć te śmierci pod własną ustawę. Napisał wprost: z głębokim smutkiem przyjął wiadomość o tragediach, złożył kondolencje rodzinie zamordowanej pracownicy szkoły, życzył rannym powrotu do zdrowia i przypomniał, że polska szkoła ma być bezpieczna dla uczniów, nauczycieli i wszystkich, którzy tam pracują. I dodał zdanie, które w Pałacu odczytano jako odpowiedź na Donalda Tuska: w obliczu takich tragedii nie ma miejsca na wykorzystywanie ludzkiego dramatu do politycznych ataków. Bezpieczeństwo Polaków jest podstawowym obowiązkiem państwa.

Bo Tusk nie czekał na pogrzeb. Od razu wrócił do weta prezydenta wobec nowelizacji ustawy o usługach cyfrowych. Rząd chciał, by szefowie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz Urzędu Komunikacji Elektronicznej mogli żądać od platform usuwania treści związanych z ponad dwudziestoma czynami zabronionymi. Premier mówi: to narzędzie, które miało chronić młodych przed przemocą, groźbami, nękaniem i namawianiem do samobójstwa. Prezydent mówi: to furtka do cenzury. I w tym sporze leży prawdziwy nerw tej sprawy. Państwo, które nie umie zatrzymać noża na korytarzu, chce najpierw dostać prawo do kasowania słów w internecie.

Tu nie chodzi tylko o dwóch chłopców. Chodzi o pokolenie, które ogląda przemoc jak serial i wchodzi do szkoły z kamerą na głowie, bo liczy na widownię. Psychologia mówi prosto: dziecko bez hamulca, bez wstydu i bez dorosłego, który stawia granicę, szuka sensu w akcie, który da mu rozgłos. Kiedy rodzina jest słaba, ojciec nieobecny, a szkoła boi się wymagać, próżnię wypełnia ekran. Algorytm nagradza to, co szokuje. Chłopak z nożem nie jest już tylko chory. Jest produktem kultury, która gloryfikuje ofiarę własnej furii i jednocześnie zabrania mówić, skąd ta furia się bierze.

Konserwatywna odpowiedź nie zaczyna się od kolejnej ustawy o internecie. Zaczyna się od domu, od ojca, od nauczyciela, który ma prawo postawić granicę, i od państwa, które chroni próg szkoły, a nie profil na portalu. Bezpieczeństwo nie jest hasłem kampanii. Jest obowiązkiem. Kto z martwej woźnej robi argument za własnym wetem albo przeciwko cudzemu wetu, mówi Polakom jedno: wasz strach jest dla nas surowcem.

Jeśli ten materiał mówi wam to, co myślicie przy kuchennym stole, polubcie go i udostępnijcie. Niech dotrze tam, gdzie polityka jeszcze nie zdążyła przerobić krwi na sondaż.

#Polska #Bezpieczeństwo #Nawrocki #Szkoła #Rodzina